Witaj Kambodżo

No więc dotarłyśmy do Phnom Penh bez większych przeszkód. Rano wpakowali nas w autobus (oczywiście klima była na ful, ale nauczone doświadczeniem zawsze mamy ze sobą coś cieplejszego na drogę) i po 7h (nie jak obiecywało biuro po 6h - ani chwili im nie wierzyliśmy) w tym niezbyt długa odprawa wizowa, znalazłyśmy się na miejscu. Tutaj czekał na nas tuk tuk z hostelu i po chwili wylądowałyśmy u Nomadów. Właściciel się zmienił. Martin sprzedał przybytek bardzo gadatliwemu Brytyjczykowi o imieniu Robert, który przy piwie i herbacie opowiedział nam o swojej wizji podróży po Kambodży na skuterze, o ślubach w Kambodży, turystyce w Kambodży, o działaniu indywidualnie opłacanej policji w Kambodży, która zadziała przy każdym zdarzeniu i jedynie pozostaje kwestia, kto szybciej wezwie "swoją" policję w przypadku jak ma się np. stłuczkę na skuterze i tym podobne interesujące historyjki.

Po krótkim spacerze nad rzekę, gdzie zjadłyśmy na obiado-kolację khmerskie specjały z owocami morza, stwierdzam, że Phnom Penh również się zmieniło. Robert mówi, że wykształciła się silna klasa średnia w ciągu kilku ostatnich lat i to faktycznie widać - nowe skutery na ulicach, ekompnomiczne samochody, a nie tylko Lexusy i Toyoty, choć tych wciąż całe masy. Niestety bezpieczeństwo się nie poprawiło i miasto wciąż ma kiepską opinię po zmroku. Nie należy tu nosić plecaków, bo najprawdopodobniej ci je zerwą, a ty sam wylądujesz w najlepszym wypadku ze zdartą skórą na rękach. Poza tym oczywiście komary już się ze mną zaprzyjaźniły i zdążyły mnie pogryźć mimo stosowania Muggi :-/

Nasz hostel Nomads przeszedł renowację i mieszkamy w odnowionej sali 6-łóżkowej z łazienką (jesteśmy w niej jedynymi gośćmi), gdzie za oknem mamy noclegownię nietoperzy. Wyglądają uroczo tak zwisając z kraty :-)

Jutro zmierzamy do Sen Monorom, gdzie czeka nas trekking po dżungli ze słoniami. Podobno będzie zimno.

Kambodża nas wita piachem i pyłem:

 

Trochę Phnom Pench o zachodzie słońca:

 

 

Obiado-kolacja:

 

Napisane w Blogsy

Saigon dzień 2

W nocy wyspałam się niesamowicie. Obudziłam się jedynie na chwilę, by wyłączyć wiatrak, bo mi się zimno zrobiło (to takie dziwne słowo tutaj). Tak byłam wykończona po podróży, że nawet nie słyszałam kilkakrotnie kręcącej się Asi na jetlagu. W związku z tym, że pokój nie ma okien, ciężko określić godzinę i jakoś tak wyszło, że wstałyśmy po... 11:00 ^^' Oznacza to oczywiście przegapione śniadanie w hostelu. Przegapiłyśmy też poranne godziny działania banku i musiałyśmy wymienić trochę dolarów w jednym z biur podróży, których jest tu naprawdę pełno, po gorszym niestety kursie, by móc zjeść jakiekolwiek śniadanie. Oczywiście można tu płacić wszędzie dolarami (zazwyczaj wydadzą ci resztę w dongach), ale zdecydowanie gorzej się na tym wychodzi. Powszechny przelicznik to 1$ = 20.000VND (przy wymianie w banku można dostać trochę więcej). Śniadanko w postaci omleta z tostami i kawą znalazłyśmy całkiem przyzwoite w okolicy, a przy okazji wymiany dolarów w biurze (w sumie to nie jestem pewna, po co je wymieniłyśmy, ale na czczo i bez kawy umysł nie działa za dobrze) kupiłyśmy też bilety autobusowe do Phnom Penh przewoźnika Sorya. To jeden z popularniejszych przewoźników tutaj.

 

Resztę dnia spędziłyśmy łażące po mieście i oddając się drobnym przyjemnością takim jak picie wietnamskiej kawy (wciąż nie jestem pewna, dlaczego w domu mi taka nie wychodzi - to pewnie prze to mleko) czy napoju z maccha. Trzeba przyznać, że Sajgon się zmienił od naszego ostatniego pobytu tutaj. Jest zdecydowanie bogatszy, na ulicach widać więcej wypasionych samochodów jak Lexusy czy sportowe BMki, wszędzie są burżujskie sklepy. Natknęłyśmy się nawet na coś w stylu dzielnicy japońskiej z różnymi japońskimi restauracjami, a nawet z konbini sprzedającym japońskie produkty jak Pocari Sweat, dorayaki, czy różnego rodzaju sosy, o onigiri w zwykłym konbini wietnamskim nie wspominając. Poza tym pojawiły się Burger Kingi i McDonald'sy, gdy wcześniej było tylko KFC, ponieważ Wietnam miał problem z jakością swojej wołowiny. Sam Sajgon zaś przekształcił się w swoisty plac budowy. Robią naziemną kolejkę w mieście, w związku z czym pomnik wujka Ho stojący przed ratuszem, do którego nie da się teraz prosto dojść, opatulili szczelnie brezentem i ukryli przed wzrokiem ludzkim, pocztę zaś przemalowali na intensywnie żółty kolor (ozdoby kwietne wokoło pod kolor zapewne, też wszystkie są żółte w tym roku). Za to katedrę i operę zostawili w spokoju. Do tego wszędzie są ozdoby świątecznie ze sztucznym śniegiem, co wygląda trochę nienaturalnie. Widać, że miasto żyje i ewoluuje. Oczywiście na ulicach wciąż są masy skuterów, które często budzą postrach wśród turystów i wielokrotnie dzisiaj natykałyśmy się na małe ich grupki stojące przy jezdni, najwyraźniej z nadzieją, że w końcu kiedyś ta fala przepłynie i spokojnie będą mogli sobie przejść, ale tak by się nie stało. Tu fala skuterów trwa wiecznie, a każda większa ulica to wyższy poziom zaawansowania w przechodzeniu na drugą stronę. Najważniejsza zasada, która odnosi się też do innych krajów azjatyckich, to NIGDY SIĘ NIE COFAĆ. Jak już się wejdzie na ulicę, to można tylko iść do przodu (oczywiście ze zdrowym rozsądkiem), a skutery i samochody cię wyminą. Na szczęście nie jeżdżą zbyt szybko.

 

Na obiad wybrałyśmy się na... ramen (no bo jesteśmy w Wietnamie :-P). Wyszukałam restaurację uważaną za najlepszą ramendajnię w mieście i tam się udałyśmy. Nazywa się Osaka Ramen. Nawet mówili po japońsku. Najwyraźniej Japończyków w Sajgonie też przybyło. Zaś w drodze powrotnej do hostelu skusiłem się na koktajl ze świeżych owoców, które robią na rogu. Dostałam mieszankę banana, mango i marakuji. Był pyszny :-) W samym hostelu można było dostać piwo Tiger, więc reszta wieczoru minęła nam w lobby z wietnamską rodziną oglądającą dobranockę i Naruto po wietnamsku :-D Jutro kierunek Kambodża.

Trochę architektury:

 

XIX wieczna Katerda Notre Dame:

 

Bardzo żółta Poczta Główna:

A to w środku:

Uliczna sprzedawczyni wody i kokosów:

Odpoczynek nad rzeką. Ten stos śmieci przy burcie to... śmietnik po sprzątaniu ze stolików, bo obsługa nie zawraca sobie głowy zbieraniem śmieci do wora. Oni po prostu wyrzucają je za burtę...

 

 

Świąteczny nastrój (palma świetnie współgra z gwiazdą betlejemską):

 

Ulica do przejścia dla zaawansowanych:

No i przy okazji, jak uniemożliwić skuterów jeżdżenie po chodniku (ale tylko w nielicznych miejscach):

Na koniec odrobina HCMC nocą:

 

Zapomniałabym o jedzeniu - nasz ramen i piwo Tiger:

 

Ceny:

13$ bilet autobusowy Sorya do Phnom Penh,

35$ wiza do Kambodży (podrożała),

6$ śniadanie w restauracji z kawą

5-7$ ramen

 

 

Napisane w Blogsy

Którędy do Kambodży? - przez Sochaczew

Nasza podróż do Kambodży nie zaczęła się zbyt optymistycznie. W każdym razie moja i o zgrozo z każdą chwilą było tylko gorzej. Najpierw nie udało mi się kupić biletu do Warszawy. Naiwna sądziłam, że na dworcu nabędę coś co się nazywa "warszawski bilet IC" i pozwala na użycie również Kolei Mazowieckich jadących z Zachodniej na lotnisko. Udałam się na dworzec, stanęłam w kolejce do kasy, poprosiłam o normalny do Warszawy i... usłyszałam, że "takich nie sprzedajemy". Mocno zdziwiona wyciągnęłam pod kasą tablet i kupiłam bilet przez Internet ^^' Wprawdzie pociąg do Wrocławia spóźnił się 7 min, co przy zaledwie 17 min na przesiadkę troszkę mnie zaniepokoiło, ale nadrobił na trasie i bez większych przeszkód wskoczyłam do mojego TLK. W tym miejscu sądziłam, że dalej pójdzie z górki. Ponad 5h zapasu na dotarcie na lotnisko wydaje się być zupełnie wystarczające. Jednak zmieniłam zdanie, gdy w okolicach Skierniewic mój pociąg zawrócił do Łodzi! Dodam, że Łódź NIE jest w kierunku Warszawy. W każdym razie nie ze Skierniewic. Z minuty na minutę nasze opóźnienie robiło się coraz większe, a czas na dotarcie na lotnisko niewystarczający. Ostatecznie zadziałała Asia z rodziną. Wprawdzie pani z informacji PKP, do której wydzwaniali, udzielała kompletnie nieprawdziwych informacji, ale ostatecznie wyskoczyłam z pociągu w Sochaczewie, gdzie po paru minutach pojawił się ratunek i szczęśliwie udało mi się nie przegapić mojego lotu. Uff.

W tym miejscu można by się zastanawiać, co jeszcze mogłoby się wydarzyć. Ano to nie był koniec opóźnień. Choć na lotnisku w Belgradzie bez większych problemów w ciągu godziny udało nam się zrobić transfer na kolejny lot (mimo, że o dziwo robili wszędzie kontrolę bagażu przy transferze), to już na lotnisku w Abu Dhabi była totalna masakra. Po pierwsze nasz samolot się spóźnił 30 min, po drugie na lotnisku w Abu Dhabi nie było żadnych uprawnień na taką okoliczność, a więc pędząc za strzałkami wpadłyśmy w jakiś gigantyczny tłum ludzi, próbujących oddać do sprawdzenia swój bagaż. Tyle dobrze, że w tłumie udało się odnaleźć strażnika, który wpuścił nas bez kolejki. Dalsza droga do bramki znajdującej się na drugim końcu całkiem sporego lotniska odbyła się biegiem. Potem musiałam przez dobrą chwilę łapać oddech, ale udało nam się zdąrzyć na last call, a samolot wystartował ze sporym opóźnieniem. Sam lot był znośny w 2/3. Dwa loty na trasie Warszawa-Belgrad (1,5h) i Belgrad-Abu Dhabi (5,5h) odbyłyśmy liniami Air Serbia, które mają dosyć nowe samoloty, ale mało miejsca na nogi w klasie ekonomicznej i brak rozrywki na pokładzie, co przy tym dłuższym locie było trochę męczące, bo ani za bardzo nie dało się spać ani nie było co robić. Dopiero na trasie Abu Dhabi-Ho Chi Minh City (7h+) było zdecydowanie lepiej pod względem przestrzeni i mieli spory wybór filmów, więc spędziłam 7h oglądając... świąteczne starocie :-P Za to na plus na wszystkich trasach było jedzenie. Bardzo przyzwoite jak na samolot.

W Sajgonie wylądowałyśmy ze sporym opóźnieniem, ale bez większych przeszkód odnalazlyśmy nasz bagaż (mój wór transportowy zdał egzamin i nawet mój kaizen ze wszywkami w środku nie był potrzebny), a kierowca z hostelu wciąż na nas czekał, choć chwila minęła nim odnalazlyśmy go w tym tłumie.

 

Dobrze jest znowu poczuć ten zaduch Azji :-) Jest głośno, jest gwarnie, wszędzie słychać dźwięk klaksonów, a w powietrzu unosi się trudna do opisania mieszanka zapchów. Natychmiast czujesz, że wszystkimi swoimi porami wydzielasz pot i zupełnie ci to nie przeszkadza. No i są palmy. Już na lotnisku nas przywitały.

 

 

Nasz hostel też jest bardzo przyjemny. Oczywiście Pokój nie ma okien, jak to często bywa w tych tradycyjnych wąskich i wysokich domach wietnamskich, ale ma duże dwupiętrowe łóżko, trzy rodzaje chłodzenia powietrza (klima, wiatrak na suficie i wiatrak w ścianie - każde włączane osobno) i łazienkę z prysznicem bez kabiny, którym zalewa się dosłownie wszystko wokół.

Dodam, że spałam jak zabita po ponad dobie podróży, podczas której zdrzemnęłam się może ze 3h w samolocie. Tym razem obyło się bez jetlaga i nawet nie słyszałam Asi kilkakrotnie złażącej z góry, tak twardo spałam. Przed snem udałyśmy się jeszcze do pobliskiego kombini, gdzie ku naszej radości znalazłyśmy te oto onigiri!! Wietnam zdecydowanie się zmienił. Były pyszne! :-)

 

 

Ceny:

10$ - noc w hostelu,

15$ - taksówka z lotniska.

 

Napisane w Blogsy

przygotowania pełną parą

Wyjazd zbliża się wielkimi krokami i staramy się dopiąć wszystko na ostatni guzik. Zaklepałam nam słoniki (jednak zdecydowałyśmy się na lokalny Mondulkiri Project), zarezerwowałam hostel w Ho Chi Minh City, w Sen Monorom i znalazłam na Nowy Rok bungalow na wyspie pod palmami ^^ Sprawdziłam też ramen w HCMC (przy okazji natrafiłam na coś o nazwie Tokyo Town - może się wybierzemy) i restaurację Korei Północnej w Phnom Penh.

Również zakupy są prawie skończone. Mam buty, sandały trekkingowe i lekką kurtkę (liczę, że nie zmarznę za bardzo w drodze do Warszawy). Muszę jeszcze uzupełnić apteczkę i kupić dolary (okropnie drogie :-/). Poza tym testuję aplikacje do blogowania (ten post powstaje z użyciem Blogsy, bo Posts się posypał), zbieram audioksiążka na wyjazd i próbuję oczyścić karty pamięci do aparatu i zrobić miejsce na tablecie i telefonie, choć to marnie mi idzie. Został jeszcze jeden weekend na przygotowanie wszystkiego.

Wciąż się waham, czy nabyć przewodnik w wersji elektronicznej. Rozważam Lonely Planet i Rough Guide. Oba miały swoje aktualizacje w tym roku i nawet ściągnęłam próbki, ale wciąż się nie zdecydowałam na żaden. Do tej pory zawsze kupowałam LP, ale podobno RG też jest bardzo dobry. Trochę mi szkoda tych 15$ i nie jestem pewna, czy nowy przewodnik jest nam potrzebny, skoro mamy stary. Do wyjazdu się zdecyduję.

Napisane w Blogsy

wyjazd klepnięty

Bilety zostały zakupione i jednak szykuje się podróż przez Wietnam, ponieważ trafiłyśmy na bardzo korzystną ofertę linii lotniczych Zjednoczonych Emiratów Arabskich - Etihad Airways w cenie 2800,52 zł za lot w obie strony. Jeszcze nigdy niemi nie leciałyśmy, ale opinie mają dobre i są to dosyć młode i bogate linie z flotą nowych samolotów. Jedynym minusem są przesiadki, bo mamy aż dwie - jedną w Belgradzie, a drugą w Abu Zabi, przy czym w drodze powrotnej z długim czasem oczekiwania na obu lotniskach. No trudno. Jakoś to przebolejemy. Kocyk, zaciszny kąt lotniska i jakoś to będzie. Wylot 13/12, powrót 10/01. Szykuje się długa podróż :-)

Edit. Przeglądając posty z poprzedniej wyprawy widzę, że brakuje mi cen i żałuję, że ich nie pamiętam, tak więc postanowiłam wrócić do dawnego zwyczaju podawania cen na końcu każdego posta.

Ceny:

2800,52 zł - bilet do HCMC (Warszawa-Belgrad-Abu Zabi-HCMC w obie strony)

320,00 zł - wielokrotna wiza do Wietnamu

kolejna wyprawa na horyzoncie

No i stało się, urlop zaklepany od 13 grudnia do 11 stycznia, a plan podróży już prawie gotowy. Pozostaje jeszcze kupić bilet i możemy jechać :)

W tym momencie zgrubny plan przedstawia się następująco:

1. Phnom Penh (po zastanowieniu postanawiamy darować sobie wcześniej zakładany Wietnam i lecieć od razu do Kambodży. Zniechęciła nas trochę miesięczna wiza wielokrotnego wjazdu za 320 zł, która zdecydowanie podrożała od naszego ostatniego wyjazdu do Wietnamu. Poza tym po przeliczeniu kosztów w tym przejazdu z Wietnamu do Kambodży wychodzi nam, że nawet płacąc więcej za bilet do PP i tak wyjdziemy na tym podobnie cenowo). 

z życia wzięte

Dzwoni klient do stacji kontroli pojazdów:

klient: Do której macie dzisiaj czynne?

stacja:  Proszę przyjechać i sprawdzić sobie na naszej tablicy informacyjnej.

...

...

...

trójka na początku

♫ ♪ 30 lat minęło jak jeden dzień...

To chyba nie ta piosenka jednak. W każdym razie 30 lat minęło. Zmiany żadnej nie czuję, choć myślę o zakupie mojego pierwsze go kremu przeciwzmarszczkowego :-p Impreza była udana. Lampiony pofrunęły w niebo i chyba nawet udało nam się nie spalić niczego w okolicy.
Bardzo wszystkim dziękuję za stos prezentów i miło spędzony czas! :-)

stos prezentów :-)

bukiet nr 1

bukiet nr 2

bukiet nr 3

poszukiwany, poszukiwana

Drodzy znajomi, przyznajcie się kto ma moją książkę "Preludium Fundacji" Asimova???

Edit. Znalazła się - mój rodziciel własny mi ją zakosił i zapierał się rękami i nogami, że nie ma.

w mękach pisania

klik, klik, klik ... to ja pisząca moją magisterkę. Tak, piszę ją choć nie mam do niej serca i nudzę się przy tym straszliwie. Kto to wymyślił, by dręczyć ludzi pisaniem jakiejś nudnej pracy, której nikt nie przeczyta? I po co to? Dla tych trzech bezsensownych i do niczego nie przydatnych literek przed nazwiskiem? :-/

Dzisiejszy status: 

napisane strony - 21 stron

dni urlopu do wykorzystania - 11 dni

dni do terminu zdania pracy - 51 dni

szanse na obronę w lipcu - niewielkie

Gratislavia 2012

W ten weekend we Wrocławiu odbędzie się coroczny festiwal planszówek Gratislavia. Może być fajnie. Szkoda tylko, że w spisie dostępnych gier nie ma Battlestar Galactica, bo od jakiegoś czasu chcę ją wypróbować.

pod pretekstem ciała

Angkor

Jako, że wczorajszy dzień poszedł na zmarnowanie, dziś wstałyśmy wcześnie rano, wsiadłyśmy do zamówionego wcześniej tuk tuka i ruszyłyśmy zwiedzać świątynie. Tuk tuka umówiłyśmy sobie na całe trzy dni. Na koniec zawiezie nas też na lotnisko.

Zwiedzanie postanowiłyśmy zacząć od rzeczy mniejszych, by na koniec zostawić sobie najsmakowitsze kąski. Nie chciałybyśmy, żeby te smakowite zmniejszyły zachwyt nad mniej smakowitymi :-)

Swoją przygodę w kambodżańskiej dżungli zaczęłyśmy od dużego okręgu kompleksu - od świątyni Ta Prohm i stopniowo przemieszczałyśmy się w stronę Bayon. Całość robi nieziemskie wrażenie. Nic dziwnego, że Khmerzy wszystko nazywają "Angkor", który jest synonimem czegoś wspaniałego. Ich najbardziej popularne piwo to Angkor, większość hoteli w Siem Reap nazywa się Angkor, sklepy - Angkor i tak bez opamiętania.

Ciężko mi tutaj opisać moje wrażenia. Angkor jest ogromny. Jego nazwa oznacza po prostu "miasto", które prawdopodobnie w czasach jego świetności zamieszkiwało około miliona ludzi. Do końca nie wiadomo, dlaczego mieszkańcy porzucili je na pastwę dżungli. Nagle odeszli zostawiając wszystko za sobą. Teraz ludzie stopniowo odkrywają coraz to nowe lokacje ukryte w gęstwinie. Do jednej z nich - świątyni Ta Nei musiałyśmy dotrzeć na pieszo przez dżunglę. Tuk tuk nie bardzo chciał do niej jechać po piachu przypominającym trochę piasek na plaży. Dziwnie było na tej drodze. Dżungla na nas mlaskała.

Jednak mi najbardziej podobało się Bayon z jego 216 kamiennymi twarzami Jayavarmana VII wyrytymi na 54 wieżach świątyni (XII - XIII w.). Domniemane twarze króla smutno się do nas uśmiechały ze swoich wysokich wież.

Dzień postanowiłyśmy zakończyć zachodem słońca w świątyni Phnom Bakheng - podobno jednym z najlepszych punktów widokowych o tej porze dnia. Pełne entuzjazmu weszłyśmy na górę, na której znajduje się świątynia (można było też wjechać na słoniu), odstałyśmy swoje 45 min w kolejce do wejścia na jej obszar, w końcu weszłyśmy i... nic tam nie było. Słońce owszem zachodziło, ale nad równiną, a Angkor Wat, który spodziewałyśmy się zobaczyć, znalazłyśmy zupełnie z innej strony. Wielkie rozczarowanie. Jedynie słonie były fajne. Można je było nakarmić bananami sprzedawanymi w okolicznych straganach.

Siem Reap c.d.

A. całą noc chorowała. Ja też nie czuję się najlepiej. To chyba to khmerskie curry, które wczoraj jadłyśmy. I znowu opróżniamy nasze apteczki w poszukiwaniu leków na żołądek :-/ O świcie zwlokłam się z łóżka i poszłam na recepcję po dokładkę papieru toaletowego i kubek do rozpuszczania w nim leków. Znalazłam też śniadanie. Znowu trzeba dietę zastosować. Sama zjadłam na dole w towarzystwie bardzo pogryzionej przez komary Niemki (u nas Stefan chyba załatwiła latające pijawki, bo na nas nic się w nocy nie stołowało), a A. dostała śniadanie w postaci suchych tostów do łóżka. Ok. 12:00 grzecznie przeniosłyśmy się do naszego docelowego hotelu. Pokój mniejszy, łazienka mniejsza, ale przynajmniej jest czyściej. Szkoda tylko, że Stefan nie zdecydowała się przenieść razem z nami. Resztę dnia spędziłyśmy robiąc nic. Przespacerowałyśmy się tylko po miasteczku. Masy tu kramów z koszulkami, chustami, itp. dobrami dla turystów. Na nic więcej nie mamy siły :-(

w Siem Reap

Mamy własną jaszczurkę w pokoju! Nazwałyśmy ją Stefan. Siedzi na ścianie przy szafie i chyba obserwuje nowych lokatorów, czyli nas. Nie mamy moskitiery, ale mamy jaszczurkę. Może zje nam komary, które latają przy lampie? Może jest to takie standardowe wyposażenie pokoju?

W naszym hostelu Angkor Wonder najwyraźniej nie mają już miejsc (zrobiłyśmy rezerwację na 4 noce) i tylko na dzisiaj wrzucili nas do hostelu na przeciwko. Nie jest tu zbyt czysto :-/ Mam tylko nadzieję, że komary nas nie zjedzą, choć w sumie po 8h w autobusie z Phnom Penh jest mi już wszystko jedno. Wezmę prysznic, wysmaruję się Muggą i idę spać.

znowu w Phnom Penh

Znowu jesteśmy w Phnom Penh. Wydaje mi się jeszcze bardziej brudne i duszne nim przed pobytem na plaży :-( Nie chciałam do niego wracać. Już sama podróż była okropna. Autobus nam się po drodze popsuł, a klimy równie dobrze mogło nie być, tak słabo chodziła. Chyba wypociłam z siebie wszystko, co miałam. Na dworcu dorwałyśmy tuk tuka i gdy tylko kierowca odnalazł swój pojazd (nagle stwiedził, że nie wie gdzie go zostawił) pognałyśmy prosto do naszego hostelu Nomads na ulicy 108.

W Phnom Penh ulice nie mają nazw tylko numery. Co ciekawe budynki też mają numery, ale niekoniecznie po kolei i czasami zdarzają się też dwa budynki o tym samym numerze i tak w jednym rzędzie mogą stać obok siebie numery np. 13, 35, 7 i 28. Najwyraźniej ludzie wracając do miasta po ciężkich latach rządów Czerwonych Kmerów, którzy próbowali przerobić Kambodżę w samowystarczalne państwo rolnicze i zmusili całą ludność do niewolniczej pracy na roli, wybierali sobie numery dowolnie bez zwracania uwagi na jakikolwiek porządek i zachowania ich kolejności. Powoduje to pewne zamieszanie i trudności w znalezieniu podanego adresu.

Jednak nic nie dorówna zamieszaniu w autobusach. W drodze do Sihanoukville zostałyśmy zawiezione na zły dworzec i nasz autobus odjechał (pomyłka hostelu). Wściekłe musiałyśmy wrócić do hostelu, gdzie na szczęście naprawili swój błąd i zatrzymali prawidłowy autobus gdzieś w mieście i nas do niego zawieźli. Każda firma przwozowa ma tu najwyraźniej oddzielny dworzec i skąd indziej jadą autobusy firmy Paramount a skąd indziej np. Sorya. Prawdziwe szaleństwo.

Miałyśmy też okazję odwiedzić aptekę (A. ma poparzenia słoneczne). Martin w hostelu powiedział nam, gdzie się znajduje taka, w której powinny być prawdziwe leki. Dowiedziałyśmy się, że wiele aptek sprzedaje tu oszukane antybiotyki. Maść, którą A. nabyła chyba oszukana nie jest, bo najwyraźniej pomaga.

Dziś rano razem z Niemką Ann, z którą dzielimy pokój pojechałyśmy do pałacu. Jest on bardzo charakterystyczny ze swoimi złotymi, stożkowatymi dachami. Za panowania Czerwonych Khmerów został w dużej mierze zniszczony i ograbiony. Obecnie turyści mogą odwiedzać tylko ograniczony obszar w tym srebrną pagodę, której podłoga jest zrobiona z prawdziwego srebra. Pałac wewnątrz ma piękne wzorzyste kafelki i pokrycie ścian. Niestety nie można robić zdjęć. Na teren kompleksu trzeba też wchodzić odpowiednio ubranym, czyli zakryte ramiona i kolana, a przed wejściem do budynków trzeba ściągać buty i nakrycia głowy. Osoby, które nie mają okrcia mogą je kupić przy kasie oczywiście za odpowiednio podwyższoną cenę.

Naszym drugim punktem wycieczki było przerobione w muzeum więzienie Tuol Sleng, nazywane również S-21. To tutaj Czerwoni Khmerzy prowadzili przesłuchania swoich więźniów politycznych. Dawniej była to szkoła, ale sale lekcyjne zostały przerobione w maleńkie cele, a przyrządy do ćwiczeń na dziedzińcu w narzędzia tortur. Obecnie część pomieszczeń zawiera również zdjęcia więźniów i zmasakrowanych ofiar po torturach. Właśnie dlatego nigdy nie byłam w Oświęcimiu. Zbyt to wszystko masakryczne.

W tym miejscu skończyłyśmy naszą przygodę w Phnom Penh - mieście bardzo biednych i bardzo bogatych (chyba w żadnym innym mieście nie ma takiego skupiska Lexusów. Tutaj praktycznie co drugi samochód jest tej marki, a jeśli nie, to jest to albo Toyota albo Mercedes. Niesamowite!) O 13:00 mamy autobus do Siem Reap i mamy nadzieję, że tym razem trafimy na prawidłowy dworzec.

mały kawałek raju

Któż nie chciałby takiego znaleźć. Jak powiedział Pierre (Francuz poznany w Sunshine Cafe) raj to stan umysłu. Zgadzam się. Ja tu się czułam zupełnie jak w raju. Czas na plaży płynie leniwie i niezuważalnie, wypełniony gorącym słońcem, drobnym piaskiem, szmaragdowym morzem, pysznym jedzeniem i kolorowymi drinkami. Czegoż można pragnąć więcej od wakacji w tropikach? Czy może też być lepszy sposób na spędzenie pierwszego dnia Nowego Roku? Podobno to, jak się spędzi ten pierwszy dzień rzutuje na tym jaki będzie cały rok. Tak więc mam nadzieję, że mój będzie wypełniony słońcem, ciepłem i przygodą! :-) Do usłyszenia z Phnom Penh!

Good Morning Cambodia!

Pobudka o 6:00 i już o 7:00 cała wycieczka została sprawnie zapakowana na kolejną łódź. Nawet śniadanie zdążyliśmy zjeść! Do tego mój telefon znowu działa. T-Mobile nie lubi się z Wietnamem, ale z Kambodżą już tak, więc mój problem z niedziałającym roamingiem zniknął i znowu jestem dostępna dla świata. Przynajmniej na 10 dni :-)

Łódką popłyneliśmy do wioski Chamów - mniejszości muzułmańskiej w Wietnamie. Kiedyś tereny te były Królestwem Chamów, ale Wietnam ich najechał o pokonał, więc część się wyniosła, a część została przesiedlona. Potem wrócil na dawne tereny i teraz stanowią mniejszość narodową w Wietnamie. Mają tu swoje meczety, własny dialekt, kulturę i używają pisma arabskiego. Robią też bardzo smaczne ciastka ryżowe :-)

Po wiosce była już tylko mała, szybka łódź motorowa, którą dopłyneliśmy do przejścia granicznego. Wypełniliśmy formy wizowe (ze zdjęciem) i formularze wjazdowo-wyjazdowe, zapłaciliśmy 22USD haraczu i ruszyliśmy większą łodzią do przejścia Królestwa Kambodży, do którego prowadziła stara, podziurawiona kładka. Tu zaraz wkleili nam w paszporty zielone nalepki wizowe, a pan w okienku obił je dokładnie masą różnorakich pieczątek. Witaj Kambodżo!

Do Phnom Penh dopłynęliśmy ok. 15:30. Droga trochę się dłużyła, ponieważ wybrzerze Mekongu po stronie kambodżańskiej jest dosyć puste i co za tym idzie nudne, czyli widoków do podziwiania za bardzo nie było. Przeczytałam za to całą "Blondynkę w Kambodży" Beaty Pawlikowskiej. Krótka, ale ciekawa publikacja.

W porcie tuk tuk z naszego hostelu wciąż na nas czekał i zaraz znalazłyśmy się w Nomadzie. Mamy tu cały wykafelkowany pokój z łazienką tylko dla siebie. Do tego małe łóżka na bardzo niskich ramach i moskitiery. Prosto, ale nie sprawia to negatywnego wrażenia. Martin na recepcji wszystko nam wyjaśnił i przestrzegł przed szwędaniem się po mieście po zmroku. W Kambodży z bezpieczeństwem wciąż nie jest idealnie. Dużo jes też kradzieży toreb, które złodzieje na skuterach zrywają z ludzi.

Na początek wybrałyśmy się z powrotem nad rzekę, by coś zjeść. Okolica jest pełna barbarzyńców, którzy dominują we wszystkich knajpach. Już na pierwszy rzut oka widać, że Kambodża jest znacznie biedniejsza od sąsiedniego Wietnamu. Jest też bardziej wilgotno i duszno niż było w Sajgonie. Więcej o Kambodży i Phnom Penh napiszę za kilka dni, bo już padam, a znowu czeka nas wczesna pobudka. Jutro mamy w planach Muzeum Narodowe i o 14:30 wsiadamy w autobus do Sihanoukiville. Plaża nas wzywa :-D

Tak więc Szczęśliwego Nowego Roku Smoka!!!

Delta Mekongu

W delcie Mekongu żyje 18 mln ludzi. Strasznie dużo! Żyją z rybołóstwa i uprawy ryżu. Głównie są to ludzie starzy i dzieci. Młodzi uciekają do miast w poszukiwaniu lepszego życia.

O 7:30 zostałyśmy wpakowane z grupą innych barbarzyńców do autobusu i ruszyliśmy w stronę Mekongu. Potem wrzucili nas na drewnianią łódź, którą popłyneliśmy oglądać pływający targ. Przyznam, że byłam dosyć rozczarowana. Chciałam zobaczyć targ z masą masą małych łódek, a pokazali nam jakiś z kilkoma dużymi barkami. Po drodze był też postój w miejsu wyrobu kokosowych cukierków i papieru ryżowego. Papier ryżowy z mlekiem kokosowym - mniam :-) Na koniec każdy dostał rower (dosyć rozklekotany rower) i pojechaliśmy wioską do restauracji, która serwowała rybę o nazwie "ucho słonia". Reszta wycieczki polegała na wielogodzinnej jeździe autobusem do Chau Doc z kilkunastominutowym postojem na farmie krokodyli, które gdy podrosną idą jako produkt do fabryki i są tam przerabiane na buty, torebki i paski.
Nocleg mieliśmy w Chau Doc w pływającym hotelu (floating hotel). Standard całkiem przyzwoity: łazienka, spore łóżka z moskitierami, wifi w pokoju.

Podsumowując dzień był średnio udany. Więcej jechaliśmy niż coś oglądaliśmy, no ale czego się spodziewać po dwudniowej wycieczce z przerzutem do Kambodży :-(

Święta w Sajgonie

Od rana już gorąco. Bardzo gorąco. Śniadanie w hostelu 25,000DNG. do wyboru bułka z masłem, albo bułka z dżemem, albo bułka z omletem. Nie ma opcji bułka z masłem i omletem lub masłem i dżemem. To już byłoby ekstra.

Wykupiłyśmy dziś dwudniową wycieczkę do delty Mekongu z przerzutem do Phnom Penh (podobno wymawia się "nam pej") w Kambodży. Ruszamy jutro, więc pewnie nie będę dawała znaku życia przez 2 dni. Nabyłyśmy też koszmarnie drogie bilety lotnicze na trasie Siem Reap - Ha Noi (324USD!!!). To nasz największy wydatek tutaj. Trudno. Innego wyboru nie było. Jeszcze w Ha Noi podali nam cenę 337USD, więc patrząc na to pozytywnie jesteśmy 13USD do przodu.

Dziś wybrałyśmy się oglądać pagody. Pierwsza była straaasznie daleko w Dystrykcie 11 - Pagoda Giac Vien dokładnie ukryta w zawiłych uliczkach obrzeży Sajgonu. Sama droga do niej sprawiała fajne wrażenie. Znalazłyśmy się w miejscu, gdzie turyści pewnie niezbyt często zaglądają. W tej plątaninie małych uliczek wskazówek udzielali nam mieszkańcy i w końcu jakoś udało się znaleźć pagodę. Wyglądała staro i mogłaby być bardzo malownicza gdyby nie te stosy śmieci i gruzu wokół niej. Wietnamczycy mają paskudny zwyczaj rzucania śmieci na ziemię tam gdzie stoją, albo po prostu wywalają je przez okna samochodu. Może Olimpiada pomogłaby im tak, jak pomogła Chińczykom. Ci drudzy już nie mają tego zwyczaju i zaczęli używać śmietników ulicznych.

Po wydostaniu się z Dystryktu 11 pojechałyśmy do Dystryktu 5, który stanowi tutejsze China Town i zaczęłyśmy wędrówkę po chińskich pagodach. Nazw podawać nie będę. W tym upale jakoś nie miałam siły się na nich skupiać. Poza tym wszystkie były podobne i zlewają mi się w jedną całość. Coś jak moje zwiedzanie Kioto. Za dużo świątyń. We wszystkich były stożkowate kadzidełka zawieszone pod sufitem, złociste ołtarze bogato zdobione, figury różnych bóstw, smoki, tygrysy, żółwie, itp. Zjadłyśmy też obiad w chińskiej restauracji w postaci ryżu z mięsem kraba i Morning Glory. Do tego piwo Sai Gon Don - okropny sikacz. Po prostu woda o lekkim smaku piwa, ale chociaż zimne było. Nie polecam nikomu, no chyba że nie ma innego wyboru. Za to kawa wszędzie tu dobra. Podają ją ze skondensowanym słodkim mlekiem.

Do hostelu wróciłam padnięta i przegrzana, ale A. zaraz wyciągnęła mnie ponownie do miasta. W naszym parku faktycznie impreza. Poustawiali stoiska z międzynarodowym jedzeniem i muzyką. Na stawie grają tradycyjną muzykę wietnamską na żywo, z głośników koreańską, ballady i znane wszystkim kawałki plus gdzie nie gdzie popularne kolędy. Normalne szał zapachów i dźwięków. Uliczny teatrzyk też był. Do tego ulice zapchane jeszcze bardziej niż wczoraj. Skutery to już nawet po chodnikach jeżdżą, a wszystko ozdobione tysiącami migających kolorowych światełek. Po prostu Święta w Sajgonie :-)

P.S. Wybrałyśmy plażę na lenistwo. 29 grudnia jedziemy z Phnom Penh do Sihanoukville na plażę Otres, gdzie znajduje się Sunshine Cafe - bar na plaży, który wynajmuje również pokoje na poddaszu. Kiedyś prowadziła go Polka Monika ze swoim chłopakiem Kemem, ale podobno wróciła już do Europy. Jednak bar nadal funkcjonuje i będzie naszą przystanią do 1 stycznia :-)

Pagoda Giac Vien

Pagoda Giac Vien

świątynia przy pagodzie

suszące się kadzidełka

chińska świątynia w China Town

drewniany koń w chińskiej świątyni