kolejna wyprawa na horyzoncie

No i stało się, urlop zaklepany od 13 grudnia do 11 stycznia, a plan podróży już prawie gotowy. Pozostaje jeszcze kupić bilet i możemy jechać :)

W tym momencie zgrubny plan przedstawia się następująco:

1. Phnom Penh (po zastanowieniu postanawiamy darować sobie wcześniej zakładany Wietnam i lecieć od razu do Kambodży. Zniechęciła nas trochę miesięczna wiza wielokrotnego wjazdu za 320 zł, która zdecydowanie podrożała od naszego ostatniego wyjazdu do Wietnamu. Poza tym po przeliczeniu kosztów w tym przejazdu z Wietnamu do Kambodży wychodzi nam, że nawet płacąc więcej za bilet do PP i tak wyjdziemy na tym podobnie cenowo). 

z życia wzięte

Dzwoni klient do stacji kontroli pojazdów:

klient: Do której macie dzisiaj czynne?

stacja:  Proszę przyjechać i sprawdzić sobie na naszej tablicy informacyjnej.

...

...

...

trójka na początku

♫ ♪ 30 lat minęło jak jeden dzień...

To chyba nie ta piosenka jednak. W każdym razie 30 lat minęło. Zmiany żadnej nie czuję, choć myślę o zakupie mojego pierwsze go kremu przeciwzmarszczkowego :-p Impreza była udana. Lampiony pofrunęły w niebo i chyba nawet udało nam się nie spalić niczego w okolicy.
Bardzo wszystkim dziękuję za stos prezentów i miło spędzony czas! :-)

stos prezentów :-)

bukiet nr 1

bukiet nr 2

bukiet nr 3

poszukiwany, poszukiwana

Drodzy znajomi, przyznajcie się kto ma moją książkę "Preludium Fundacji" Asimova???

Edit. Znalazła się - mój rodziciel własny mi ją zakosił i zapierał się rękami i nogami, że nie ma.

w mękach pisania

klik, klik, klik ... to ja pisząca moją magisterkę. Tak, piszę ją choć nie mam do niej serca i nudzę się przy tym straszliwie. Kto to wymyślił, by dręczyć ludzi pisaniem jakiejś nudnej pracy, której nikt nie przeczyta? I po co to? Dla tych trzech bezsensownych i do niczego nie przydatnych literek przed nazwiskiem? :-/

Dzisiejszy status: 

napisane strony - 21 stron

dni urlopu do wykorzystania - 11 dni

dni do terminu zdania pracy - 51 dni

szanse na obronę w lipcu - niewielkie

Gratislavia 2012

W ten weekend we Wrocławiu odbędzie się coroczny festiwal planszówek Gratislavia. Może być fajnie. Szkoda tylko, że w spisie dostępnych gier nie ma Battlestar Galactica, bo od jakiegoś czasu chcę ją wypróbować.

pod pretekstem ciała

Angkor

Jako, że wczorajszy dzień poszedł na zmarnowanie, dziś wstałyśmy wcześnie rano, wsiadłyśmy do zamówionego wcześniej tuk tuka i ruszyłyśmy zwiedzać świątynie. Tuk tuka umówiłyśmy sobie na całe trzy dni. Na koniec zawiezie nas też na lotnisko.

Zwiedzanie postanowiłyśmy zacząć od rzeczy mniejszych, by na koniec zostawić sobie najsmakowitsze kąski. Nie chciałybyśmy, żeby te smakowite zmniejszyły zachwyt nad mniej smakowitymi :-)

Swoją przygodę w kambodżańskiej dżungli zaczęłyśmy od dużego okręgu kompleksu - od świątyni Ta Prohm i stopniowo przemieszczałyśmy się w stronę Bayon. Całość robi nieziemskie wrażenie. Nic dziwnego, że Khmerzy wszystko nazywają "Angkor", który jest synonimem czegoś wspaniałego. Ich najbardziej popularne piwo to Angkor, większość hoteli w Siem Reap nazywa się Angkor, sklepy - Angkor i tak bez opamiętania.

Ciężko mi tutaj opisać moje wrażenia. Angkor jest ogromny. Jego nazwa oznacza po prostu "miasto", które prawdopodobnie w czasach jego świetności zamieszkiwało około miliona ludzi. Do końca nie wiadomo, dlaczego mieszkańcy porzucili je na pastwę dżungli. Nagle odeszli zostawiając wszystko za sobą. Teraz ludzie stopniowo odkrywają coraz to nowe lokacje ukryte w gęstwinie. Do jednej z nich - świątyni Ta Nei musiałyśmy dotrzeć na pieszo przez dżunglę. Tuk tuk nie bardzo chciał do niej jechać po piachu przypominającym trochę piasek na plaży. Dziwnie było na tej drodze. Dżungla na nas mlaskała.

Jednak mi najbardziej podobało się Bayon z jego 216 kamiennymi twarzami Jayavarmana VII wyrytymi na 54 wieżach świątyni (XII - XIII w.). Domniemane twarze króla smutno się do nas uśmiechały ze swoich wysokich wież.

Dzień postanowiłyśmy zakończyć zachodem słońca w świątyni Phnom Bakheng - podobno jednym z najlepszych punktów widokowych o tej porze dnia. Pełne entuzjazmu weszłyśmy na górę, na której znajduje się świątynia (można było też wjechać na słoniu), odstałyśmy swoje 45 min w kolejce do wejścia na jej obszar, w końcu weszłyśmy i... nic tam nie było. Słońce owszem zachodziło, ale nad równiną, a Angkor Wat, który spodziewałyśmy się zobaczyć, znalazłyśmy zupełnie z innej strony. Wielkie rozczarowanie. Jedynie słonie były fajne. Można je było nakarmić bananami sprzedawanymi w okolicznych straganach.

Siem Reap c.d.

A. całą noc chorowała. Ja też nie czuję się najlepiej. To chyba to khmerskie curry, które wczoraj jadłyśmy. I znowu opróżniamy nasze apteczki w poszukiwaniu leków na żołądek :-/ O świcie zwlokłam się z łóżka i poszłam na recepcję po dokładkę papieru toaletowego i kubek do rozpuszczania w nim leków. Znalazłam też śniadanie. Znowu trzeba dietę zastosować. Sama zjadłam na dole w towarzystwie bardzo pogryzionej przez komary Niemki (u nas Stefan chyba załatwiła latające pijawki, bo na nas nic się w nocy nie stołowało), a A. dostała śniadanie w postaci suchych tostów do łóżka. Ok. 12:00 grzecznie przeniosłyśmy się do naszego docelowego hotelu. Pokój mniejszy, łazienka mniejsza, ale przynajmniej jest czyściej. Szkoda tylko, że Stefan nie zdecydowała się przenieść razem z nami. Resztę dnia spędziłyśmy robiąc nic. Przespacerowałyśmy się tylko po miasteczku. Masy tu kramów z koszulkami, chustami, itp. dobrami dla turystów. Na nic więcej nie mamy siły :-(

w Siem Reap

Mamy własną jaszczurkę w pokoju! Nazwałyśmy ją Stefan. Siedzi na ścianie przy szafie i chyba obserwuje nowych lokatorów, czyli nas. Nie mamy moskitiery, ale mamy jaszczurkę. Może zje nam komary, które latają przy lampie? Może jest to takie standardowe wyposażenie pokoju?

W naszym hostelu Angkor Wonder najwyraźniej nie mają już miejsc (zrobiłyśmy rezerwację na 4 noce) i tylko na dzisiaj wrzucili nas do hostelu na przeciwko. Nie jest tu zbyt czysto :-/ Mam tylko nadzieję, że komary nas nie zjedzą, choć w sumie po 8h w autobusie z Phnom Penh jest mi już wszystko jedno. Wezmę prysznic, wysmaruję się Muggą i idę spać.

znowu w Phnom Penh

Znowu jesteśmy w Phnom Penh. Wydaje mi się jeszcze bardziej brudne i duszne nim przed pobytem na plaży :-( Nie chciałam do niego wracać. Już sama podróż była okropna. Autobus nam się po drodze popsuł, a klimy równie dobrze mogło nie być, tak słabo chodziła. Chyba wypociłam z siebie wszystko, co miałam. Na dworcu dorwałyśmy tuk tuka i gdy tylko kierowca odnalazł swój pojazd (nagle stwiedził, że nie wie gdzie go zostawił) pognałyśmy prosto do naszego hostelu Nomads na ulicy 108.

W Phnom Penh ulice nie mają nazw tylko numery. Co ciekawe budynki też mają numery, ale niekoniecznie po kolei i czasami zdarzają się też dwa budynki o tym samym numerze i tak w jednym rzędzie mogą stać obok siebie numery np. 13, 35, 7 i 28. Najwyraźniej ludzie wracając do miasta po ciężkich latach rządów Czerwonych Kmerów, którzy próbowali przerobić Kambodżę w samowystarczalne państwo rolnicze i zmusili całą ludność do niewolniczej pracy na roli, wybierali sobie numery dowolnie bez zwracania uwagi na jakikolwiek porządek i zachowania ich kolejności. Powoduje to pewne zamieszanie i trudności w znalezieniu podanego adresu.

Jednak nic nie dorówna zamieszaniu w autobusach. W drodze do Sihanoukville zostałyśmy zawiezione na zły dworzec i nasz autobus odjechał (pomyłka hostelu). Wściekłe musiałyśmy wrócić do hostelu, gdzie na szczęście naprawili swój błąd i zatrzymali prawidłowy autobus gdzieś w mieście i nas do niego zawieźli. Każda firma przwozowa ma tu najwyraźniej oddzielny dworzec i skąd indziej jadą autobusy firmy Paramount a skąd indziej np. Sorya. Prawdziwe szaleństwo.

Miałyśmy też okazję odwiedzić aptekę (A. ma poparzenia słoneczne). Martin w hostelu powiedział nam, gdzie się znajduje taka, w której powinny być prawdziwe leki. Dowiedziałyśmy się, że wiele aptek sprzedaje tu oszukane antybiotyki. Maść, którą A. nabyła chyba oszukana nie jest, bo najwyraźniej pomaga.

Dziś rano razem z Niemką Ann, z którą dzielimy pokój pojechałyśmy do pałacu. Jest on bardzo charakterystyczny ze swoimi złotymi, stożkowatymi dachami. Za panowania Czerwonych Khmerów został w dużej mierze zniszczony i ograbiony. Obecnie turyści mogą odwiedzać tylko ograniczony obszar w tym srebrną pagodę, której podłoga jest zrobiona z prawdziwego srebra. Pałac wewnątrz ma piękne wzorzyste kafelki i pokrycie ścian. Niestety nie można robić zdjęć. Na teren kompleksu trzeba też wchodzić odpowiednio ubranym, czyli zakryte ramiona i kolana, a przed wejściem do budynków trzeba ściągać buty i nakrycia głowy. Osoby, które nie mają okrcia mogą je kupić przy kasie oczywiście za odpowiednio podwyższoną cenę.

Naszym drugim punktem wycieczki było przerobione w muzeum więzienie Tuol Sleng, nazywane również S-21. To tutaj Czerwoni Khmerzy prowadzili przesłuchania swoich więźniów politycznych. Dawniej była to szkoła, ale sale lekcyjne zostały przerobione w maleńkie cele, a przyrządy do ćwiczeń na dziedzińcu w narzędzia tortur. Obecnie część pomieszczeń zawiera również zdjęcia więźniów i zmasakrowanych ofiar po torturach. Właśnie dlatego nigdy nie byłam w Oświęcimiu. Zbyt to wszystko masakryczne.

W tym miejscu skończyłyśmy naszą przygodę w Phnom Penh - mieście bardzo biednych i bardzo bogatych (chyba w żadnym innym mieście nie ma takiego skupiska Lexusów. Tutaj praktycznie co drugi samochód jest tej marki, a jeśli nie, to jest to albo Toyota albo Mercedes. Niesamowite!) O 13:00 mamy autobus do Siem Reap i mamy nadzieję, że tym razem trafimy na prawidłowy dworzec.

mały kawałek raju

Któż nie chciałby takiego znaleźć. Jak powiedział Pierre (Francuz poznany w Sunshine Cafe) raj to stan umysłu. Zgadzam się. Ja tu się czułam zupełnie jak w raju. Czas na plaży płynie leniwie i niezuważalnie, wypełniony gorącym słońcem, drobnym piaskiem, szmaragdowym morzem, pysznym jedzeniem i kolorowymi drinkami. Czegoż można pragnąć więcej od wakacji w tropikach? Czy może też być lepszy sposób na spędzenie pierwszego dnia Nowego Roku? Podobno to, jak się spędzi ten pierwszy dzień rzutuje na tym jaki będzie cały rok. Tak więc mam nadzieję, że mój będzie wypełniony słońcem, ciepłem i przygodą! :-) Do usłyszenia z Phnom Penh!

Good Morning Cambodia!

Pobudka o 6:00 i już o 7:00 cała wycieczka została sprawnie zapakowana na kolejną łódź. Nawet śniadanie zdążyliśmy zjeść! Do tego mój telefon znowu działa. T-Mobile nie lubi się z Wietnamem, ale z Kambodżą już tak, więc mój problem z niedziałającym roamingiem zniknął i znowu jestem dostępna dla świata. Przynajmniej na 10 dni :-)

Łódką popłyneliśmy do wioski Chamów - mniejszości muzułmańskiej w Wietnamie. Kiedyś tereny te były Królestwem Chamów, ale Wietnam ich najechał o pokonał, więc część się wyniosła, a część została przesiedlona. Potem wrócil na dawne tereny i teraz stanowią mniejszość narodową w Wietnamie. Mają tu swoje meczety, własny dialekt, kulturę i używają pisma arabskiego. Robią też bardzo smaczne ciastka ryżowe :-)

Po wiosce była już tylko mała, szybka łódź motorowa, którą dopłyneliśmy do przejścia granicznego. Wypełniliśmy formy wizowe (ze zdjęciem) i formularze wjazdowo-wyjazdowe, zapłaciliśmy 22USD haraczu i ruszyliśmy większą łodzią do przejścia Królestwa Kambodży, do którego prowadziła stara, podziurawiona kładka. Tu zaraz wkleili nam w paszporty zielone nalepki wizowe, a pan w okienku obił je dokładnie masą różnorakich pieczątek. Witaj Kambodżo!

Do Phnom Penh dopłynęliśmy ok. 15:30. Droga trochę się dłużyła, ponieważ wybrzerze Mekongu po stronie kambodżańskiej jest dosyć puste i co za tym idzie nudne, czyli widoków do podziwiania za bardzo nie było. Przeczytałam za to całą "Blondynkę w Kambodży" Beaty Pawlikowskiej. Krótka, ale ciekawa publikacja.

W porcie tuk tuk z naszego hostelu wciąż na nas czekał i zaraz znalazłyśmy się w Nomadzie. Mamy tu cały wykafelkowany pokój z łazienką tylko dla siebie. Do tego małe łóżka na bardzo niskich ramach i moskitiery. Prosto, ale nie sprawia to negatywnego wrażenia. Martin na recepcji wszystko nam wyjaśnił i przestrzegł przed szwędaniem się po mieście po zmroku. W Kambodży z bezpieczeństwem wciąż nie jest idealnie. Dużo jes też kradzieży toreb, które złodzieje na skuterach zrywają z ludzi.

Na początek wybrałyśmy się z powrotem nad rzekę, by coś zjeść. Okolica jest pełna barbarzyńców, którzy dominują we wszystkich knajpach. Już na pierwszy rzut oka widać, że Kambodża jest znacznie biedniejsza od sąsiedniego Wietnamu. Jest też bardziej wilgotno i duszno niż było w Sajgonie. Więcej o Kambodży i Phnom Penh napiszę za kilka dni, bo już padam, a znowu czeka nas wczesna pobudka. Jutro mamy w planach Muzeum Narodowe i o 14:30 wsiadamy w autobus do Sihanoukiville. Plaża nas wzywa :-D

Tak więc Szczęśliwego Nowego Roku Smoka!!!

Delta Mekongu

W delcie Mekongu żyje 18 mln ludzi. Strasznie dużo! Żyją z rybołóstwa i uprawy ryżu. Głównie są to ludzie starzy i dzieci. Młodzi uciekają do miast w poszukiwaniu lepszego życia.

O 7:30 zostałyśmy wpakowane z grupą innych barbarzyńców do autobusu i ruszyliśmy w stronę Mekongu. Potem wrzucili nas na drewnianią łódź, którą popłyneliśmy oglądać pływający targ. Przyznam, że byłam dosyć rozczarowana. Chciałam zobaczyć targ z masą masą małych łódek, a pokazali nam jakiś z kilkoma dużymi barkami. Po drodze był też postój w miejsu wyrobu kokosowych cukierków i papieru ryżowego. Papier ryżowy z mlekiem kokosowym - mniam :-) Na koniec każdy dostał rower (dosyć rozklekotany rower) i pojechaliśmy wioską do restauracji, która serwowała rybę o nazwie "ucho słonia". Reszta wycieczki polegała na wielogodzinnej jeździe autobusem do Chau Doc z kilkunastominutowym postojem na farmie krokodyli, które gdy podrosną idą jako produkt do fabryki i są tam przerabiane na buty, torebki i paski.
Nocleg mieliśmy w Chau Doc w pływającym hotelu (floating hotel). Standard całkiem przyzwoity: łazienka, spore łóżka z moskitierami, wifi w pokoju.

Podsumowując dzień był średnio udany. Więcej jechaliśmy niż coś oglądaliśmy, no ale czego się spodziewać po dwudniowej wycieczce z przerzutem do Kambodży :-(

Święta w Sajgonie

Od rana już gorąco. Bardzo gorąco. Śniadanie w hostelu 25,000DNG. do wyboru bułka z masłem, albo bułka z dżemem, albo bułka z omletem. Nie ma opcji bułka z masłem i omletem lub masłem i dżemem. To już byłoby ekstra.

Wykupiłyśmy dziś dwudniową wycieczkę do delty Mekongu z przerzutem do Phnom Penh (podobno wymawia się "nam pej") w Kambodży. Ruszamy jutro, więc pewnie nie będę dawała znaku życia przez 2 dni. Nabyłyśmy też koszmarnie drogie bilety lotnicze na trasie Siem Reap - Ha Noi (324USD!!!). To nasz największy wydatek tutaj. Trudno. Innego wyboru nie było. Jeszcze w Ha Noi podali nam cenę 337USD, więc patrząc na to pozytywnie jesteśmy 13USD do przodu.

Dziś wybrałyśmy się oglądać pagody. Pierwsza była straaasznie daleko w Dystrykcie 11 - Pagoda Giac Vien dokładnie ukryta w zawiłych uliczkach obrzeży Sajgonu. Sama droga do niej sprawiała fajne wrażenie. Znalazłyśmy się w miejscu, gdzie turyści pewnie niezbyt często zaglądają. W tej plątaninie małych uliczek wskazówek udzielali nam mieszkańcy i w końcu jakoś udało się znaleźć pagodę. Wyglądała staro i mogłaby być bardzo malownicza gdyby nie te stosy śmieci i gruzu wokół niej. Wietnamczycy mają paskudny zwyczaj rzucania śmieci na ziemię tam gdzie stoją, albo po prostu wywalają je przez okna samochodu. Może Olimpiada pomogłaby im tak, jak pomogła Chińczykom. Ci drudzy już nie mają tego zwyczaju i zaczęli używać śmietników ulicznych.

Po wydostaniu się z Dystryktu 11 pojechałyśmy do Dystryktu 5, który stanowi tutejsze China Town i zaczęłyśmy wędrówkę po chińskich pagodach. Nazw podawać nie będę. W tym upale jakoś nie miałam siły się na nich skupiać. Poza tym wszystkie były podobne i zlewają mi się w jedną całość. Coś jak moje zwiedzanie Kioto. Za dużo świątyń. We wszystkich były stożkowate kadzidełka zawieszone pod sufitem, złociste ołtarze bogato zdobione, figury różnych bóstw, smoki, tygrysy, żółwie, itp. Zjadłyśmy też obiad w chińskiej restauracji w postaci ryżu z mięsem kraba i Morning Glory. Do tego piwo Sai Gon Don - okropny sikacz. Po prostu woda o lekkim smaku piwa, ale chociaż zimne było. Nie polecam nikomu, no chyba że nie ma innego wyboru. Za to kawa wszędzie tu dobra. Podają ją ze skondensowanym słodkim mlekiem.

Do hostelu wróciłam padnięta i przegrzana, ale A. zaraz wyciągnęła mnie ponownie do miasta. W naszym parku faktycznie impreza. Poustawiali stoiska z międzynarodowym jedzeniem i muzyką. Na stawie grają tradycyjną muzykę wietnamską na żywo, z głośników koreańską, ballady i znane wszystkim kawałki plus gdzie nie gdzie popularne kolędy. Normalne szał zapachów i dźwięków. Uliczny teatrzyk też był. Do tego ulice zapchane jeszcze bardziej niż wczoraj. Skutery to już nawet po chodnikach jeżdżą, a wszystko ozdobione tysiącami migających kolorowych światełek. Po prostu Święta w Sajgonie :-)

P.S. Wybrałyśmy plażę na lenistwo. 29 grudnia jedziemy z Phnom Penh do Sihanoukville na plażę Otres, gdzie znajduje się Sunshine Cafe - bar na plaży, który wynajmuje również pokoje na poddaszu. Kiedyś prowadziła go Polka Monika ze swoim chłopakiem Kemem, ale podobno wróciła już do Europy. Jednak bar nadal funkcjonuje i będzie naszą przystanią do 1 stycznia :-)

Pagoda Giac Vien

Pagoda Giac Vien

świątynia przy pagodzie

suszące się kadzidełka

chińska świątynia w China Town

drewniany koń w chińskiej świątyni

ale Sajgon

Już mi lepiej. W prawdzie nie mogę powiedzieć, że się super wyspałam w naszym pokoju z oknem wychodzącym na... komin, ale czuję się dobrze. Nifuroksazyd działa doskonale. Wieczorem i rano był straszny hałas. TV grający na parterze, gadający ludzie, dźwięki ulicy. Nasz hostel My My Arthouse jest usytuowany w bardzo małej i wąskiej uliczce. Normalnie nie wchodzi się w takie po zmroku, ale myślę że tu jest bezpiecznie. Choć uliczka wąska, ciemna i kręta, to jednak co krok jest na niej hostel lub hotel i masy obcokrajowców. W naszym hostelu trzeba zostawiać buty na dole i chodzić boso. Niby pozwala to lepiej utrzymywać czystość, ale rano kilka karaluchów rozbiegło się, gdy poruszyłam plecakiem. Uroki upalnych i wilgotnych miast. Te kilka karaluchów jestem w stanie przeżyć.

Po śniadaniu przeniosłyśmy się na 4 piętro do naszej dwójki. Tu okno też wychodzi na komin. Nieba nie widać. Ciekawe jak wysoki jest ten budynek. I ciekawe, czy karaluchy już tu dotarły.

Dziś zdecydowałyśmy się na spacer po mieście. Dostałyśmy w hostelu mapkę i ruszyłyśmy w drogę. Widziałyśmy mały targ uliczny pełen zapachów, wśród których wyróżniał się szczególnie ten duriana. Poszłyśmy obejrzeć budynek opery w stylu kolonialnym, katedrę Notre Dame i imponującą pocztę w stylu francuskim. Całe HCMC jest przesiąknięte świątecznym nastrojem. Domy handlowe, hotele, restauracje, a nawet owa poczta są udekorowane choinkami, bałwankami, Mikołajami i reniferami, co się trochę gryzie z 30 stopniowym upałem, słońcem i palmami. Podoba mi się to :-)

Poniosło nas też do Museum of Ho Chi Minh City (czy też Revilutionary Museum), gdzie w neoklasycystycznej francuskiej budowli (dawniej zwanej Pałacem Gia Long) znajdują się eksponaty i zdjęcia z różnych okresów życia miasta w tym wstrząsające zdjęcie mnicha Thich Quang Duc, który w 1963 r. dokonał samospalenia na znak protestu przeciwko dyktaturze i prześladowaniom buddyzmu prezydenta Ngo Dinh Diem. Muzeum jest warte zobaczenia chociażby dla trochę ironicznego kontrastu pomiędzy majestatycznymi, choć w dosyć kiepskiej kondycji salami balowymi z wysokimi drzwiami i wielkimi oknami a jego eksponatami w tym zdjęciami przedstawiającymi antykolonialnych aktywistów.

Kolejnym punktem spaceru był Reunification Palace, będący kiedyś symbolem rządu Wietnamu Południowego. W 1868 r. został on zbudowany jako rezydencja francuskiego gubernatora, a gdy Francuzi odeszli stał się siedzibą prezydenta Wietnamu Południowego - Ngo Dinh Diema. Pałac jest świetnie zachowany. Wewnątrz ma ogromne przestrzenie urządzone jako sale spotkań, sale bankietowe, sypialnie. Na dachu jest częściowo zabudowany w drewnie taras i nawet stoi na nim helikopter prezydenta Diem. Ściany budynku mają okna z kolumnami w formie bambusów, które zarówno przepuszczają światło jak i chronią przed zbyt intensywnymi promieniami słonecznymi. Całość otoczona jest parkiem z wielkimi drzewami, po których skaczą wiewiórki. Pod pałacem znajdują się też bunkry, a w nich stacje nadawcze, pomieszczenia z mapami, biura, sypialnia prezydenta.

Chciałyśmy iść jeszcze do War Remnants Museum, ale niestety było już za późno, a w poniedziałki (czyli jutro) muzea są nieczynne. Zamiast tego ruszyłyśmy na poszukiwanie jedzenia (ja już drugi dzień na suchych bułkach) i ostatecznie wylądowałyśmy w "ryżowiarni". Podawali tam ryż w każdej możliwej opcji kolorystycznej. Ja wzięłam żółty, a A. bordowy :-P

Ostatnim punktem już dosyć długiego spaceru był targ Ben Thanh, który właśnie zwijali. Jeszcze wieczorem wróciłyśmy do niego z nadzieją na ponowne otwarcie, ale nic z tego. Za to dookoła był wieczorny targ uliczny :-)

Sajgon jest gwarny. Bardzo gwarny. Nie wiem, czy on tak na co dzień, czy to wyjątkowo na Święta. W centrum miasta wieczorem koszmarne korki. Nawet skutery nie są w stanie przejechać. Na pieszo również trudno się między nimi przebić by dotrzeć na drugą stronę ulicy. Nawet trudniej niż wtedy, gdy są w ruchu. Po prostu nie ma gdzie stopy postawić. W parku przy którym jest nasz hostel najwyraźniej coś się szykuje, bo budują różne platformy i konstrukcje. Ogólnie podoba mi się tutaj. Zostajemy jeszcze jeden dzień :-)

świąteczny nastrój w 30-stopniowym upale

targ uliczny

sprzedawczyni patatów

świąteczny dom handlowy

Wujek Ho na tle Ratusza

burżujskie ulice Sajgonu

poczta miejska - na skuter wszystko wejdzie

poczta miejska z choinkę i portretem Wujka Ho

Reunification Palace - okna z bambusami

Reunification Palace - jadalnia

ciężki dzień

Całą noc chorowałam. Pozbyłam się całego obiadu w każdy możliwy sposób :-/ Dobrze, że mam całe stosy przeróżnych medykamentów na takie okazje. Jest też dobra strona tego wszystkiego - siedząc o 3:00 w nocy na podłodze w łazience mogłam w spokoju zrobić sobie prowizoryczny manicure, bo już mi zaczął bardzo przeszkadzać pazurek na moim przytrzaśniętym palcu.

W tej sytuacji przymiarka u krawca nie była możliwa :-( Rano A. zdobyła dla mnie suchą bułkę i herbatę. Dorzuciłam do tego listek węgla i ległam bez życia na łóżku. Ok. 11:00 wróciła A. z dziewczyną od krawca. Skoro ja nie mogłam na przymiarkę, to przymiarka przybyła do mnie. Ubrania ok. Nie mam siły dobrze im się przyjrzeć. O 13:00 niestety musiałyśmy zwolnić pokój i do 15:00 czekałyśmy na recepcji na nasz transport na lotnisko w Da Nang. Do HCMC leciałyśmy liniami Jest Star - to taki azjatycki Ryanair. Napoje na pokładzie płatne, ale bilety tanie (ok. 70USD). Lot był okropny, choć fotele wyjątkowo wygodne, ale mało miejsca na nogi. Przed nami siedział jakiś okropny bachor i przez całą drogę wydzierał się niemiłosiernie, a ja zapomniałam moich korków do uszu :-( Z samolotu wysiadłam totalnie wykończona. O dziwo na lotnisku nie obskoczył nas zaraz tłum taksówkarzy pytających, czy nie potrzebujemy transportu. Musiałyśmy same poszukać taksówki i było trochę dziwne. Na północy ludzie byli zdecydowanie bardziej natrętni, choć w sumie zupełnie mi to nie przeszkadzało. Na południu, jak to powiedział poznany w Ha Long Kanadyjczyk, ludzie są bardziej wyrafinowani. Być może. Kolejnym zdziwieniem była taksówka. Na pytanie za ile zawiezie nas do hostelu, dowiedziałyśmy się, że według licznika! Na prawdę tak było - zero tajemniczych przycisków magicznie przyspieszających obroty licznika (taxi z piramidką). Byłam pełna podziwu.

Do hostelu dotarłam totalnie wycieńczona ostatkiem sił. Okazało się, że nie mają wolnych żadnych dwójek i wpakowali nas do obskurnej czwórki - ciasnej i ciemnej i z popsutą lampką. Jednak A. zadziałała i dali nam lepszą trójkę z przestronnymi łożami. Jutro mamy dostać naszą dwójkę. Planujemy zostać tu 3 noce.

Jet Star (zdjęcie by A.)

nasz hostel - My My Arthouse (zdjęcie by A.)

kierunek Hoi An

Jako, że w Hue (wymawia się to hłei) siąpi i zimno, ruszyłyśmy do Hoi An. Tu też trochę siąpi, ale nie tak bardzo jak w Hue. No i są przerwy między ulewami. Myślałyśmy, że będziemy jechać normalnym autobusem, ale okazało się, że to sleeping bus. Jest to autobus z dwupiętrowymi leżankami ustawionymi na całej długości autobusu w trzech rzędach. Fajne to. Można siedzieć z nogami wyciągniętymi na płasko, albo opuścić oparcie i leżeć. Trochę to wąskie, więc nie wiem czy dałabym radę spać na tym całą noc, ale na te kilka godzin do Hoi An może być.

                           sleeping bus

    przystanek na przerwę

    Wietnam przez szybę autobusu

Miałyśmy pewien problem z rezerwacją hotelu w Hoi An, bo najwyraźniej w okresie świątecznym wszystko już obłożone i ostatecznie zarezerwowałyśmy burżujski Gardenglass Hotel za 12,50USD od łebka za noc. Mamy dwa wielkie łóżka z moskitierami, nie tylko okno, ale nawet własny taras ze stolikiem i łazienkę z wanną! Normalnie pięć gwiazdek. Na dole jest też basen i ogródek. Tylko trochę do centrum daleko.

    nasz pokój w hotelu

Z dworca autobusowego pojechałyśmy do hotelu na skuterach (1USD). Udało się nawet nasze wielkie plecaki na nie upchnąć. Potem obsługa hotelu podrzuciła nas do miasta (też na skuterach). Zostałyśmy wysadzone pod krawcem. Jeszcze nie pisałam, że Hoi An to miasteczko krawców, szewców i podróbek. Zrobią ci wszystko w 24h :-) Kiedyś był to ważny port kupiecki. Przypływały do niego statki z Chin, Japonii, Portugalii, Hiszpanii, Indii, Filipin, Ameryki, Wielkiej Brytanii, itd., które nabywały tu skarby Orientu, czyli najwyższej klasy jedwab (okolica wciąż z niego słynie), papier, tkaniny, porcelanę, pieprz, herbatę, kość słoniową, chińskie leki i wiele innych. Szczególnie swoje piętno na mieście odcisnęli chińscy i japońscy kupcy. Przybywali tu wiosną wraz z monsunowymi wiatrami i zostawali do lata kiedy południowe wiatry zabierały ich z powrotem do domu. Obecnie miasteczko od 1999r. figuruje na liście UNESCO. Muszę przyznać, że stare miasto jest zachwycające. Pełne małych uliczek, domków, restauracyjek, ukrytych świątyń i lampionów. Bardzo malowniczo wygląda na tle rzeki, szczególnie po zmroku, gdy świecą się lampiony. Do tego jedzenie mają pyszne. Jadłyśmy "białe róże" (krewetki zawinięte w papier ryżowy i ugotowane na parze), hoanh thanh (pieczone won ton o słodko kwaśnym smaku) i jeszcze mięso zapiekane w chlebie, ale nie pamiętam, jak to się nazywało. Mniam. Jutro chcemy powtórki. Testujemy też lokalne piwa :-)

Jednak wróćmy do naszej przygody krawieckiej. Pod sklepem od razu zgarnęły nas dwie młode dziewczyny i zachęciły do oglądania. Potem zostałyśmy posadzone przy stole, poczęstowane wodą i dostałyśmy katalogi do oglądania. A. postanowiła uszyć sobie garnitur do pracy, ja znalazłam dwie spódnice z czego jedną postanowiłam przerobić na malinową sukienkę. Po uzgodnieniu co ma być i z jakiego materiału, zostałam bardzo bardzo dokładnie zmierzona. Jutro na 10:00 mamy przymiarkę, a około 12:00 ubrania mają być gotowe.

Resztę dnia spędziłyśmy spacerując po starym mieście i robiąc zakupy. Wydałyśmy MASY pieniędzy :-D

P.S. Dostałam odpowiedź od mojego wspaniałego operatora. Oto co mi T-Mobile napisało: "W odpowiedzi na nadesłaną korespondencję informuję, że na połączenia w Wietnamie założona jest blokada. Do zdjęcia jej wymagana jest kaucja w wysokości 5 tys. zł. Konto do depozytu: BRE SA III Filia O/WARSZAWA 15 1140 1238 2555 8000 4911 3651. Zwrot następuje po 6 miesiącach." No normalnie jaja sobie robią. Po powrocie do kraju składam reklamację. Tak więc kontakt na moją komórkę jest niemożliwy. Tylko mailowo.

w Hue

Hue powitało nas deszczem. Na prawdę okropnie pada. To strasznie frustrujące. Z dworca pojechałyśmy do naszego hotelu taksówką. Okazało się, że standard twin jest tu bez okien, ale ok. Tylko spać tu będziemy. Przynajmniej jest tanio i dorzucają śniadanie. Do tego na wejściu poczęstowali nas orzeźwiającą herbatą cytrynową i zatargali nasze bagaże na 3 piętro. Pierwsze co zrobiłyśmy, to prysznic, bo już zaczął się wokół nas unosić specyficzny smrodek. Odświeżone ruszyłyśmy do cytadeli i zakazanego miasta. PADA! Jest paskudnie.

Cytadela znajduje się po drugiej stronie Perfumowej Rzeki. Ma zaledwie sto lat i została prawie całkowicie zniszczona przez Amerykanów i Francuzów, którzy zbombardowali ją podczas wojny. Jej budowę nakazał pierwszy cesarz z dynastii Nguyen - Gia Long na wzór Zakazanego Miasta w Pekinie, ale na dużo mniejszą skalę. W cytadeli Hue również znajduje się zakazane miasto, do którego wstęp mieli tylko członkowie rodziny cesarskiej i ich służba. Teraz niewiele z niego zostało. Zaledwie jeden pawilon. Cały czas trwają prace renowacyjne, ale to potrwa jeszcze wiele wiele lat (samą cytadelę budowano 29 lat).

Gdyby tak nie padało na pewno zobaczyłybyśmy dużo więcej. Sprawdziłyśmy prognozę pogody i na ten tydzień zapowiadają ciągły deszcz w tym rejonie. W tej sytuacji postanowiłyśmy skrócić nasz pobyt na zachodzie Wietnamu. Jutro zamiast jechać do grobowców w okolicy Hue jedziemy już do Hoi An. Tam też będzie padało, ale w pobliskim Da Nang jest lotnisko, z którego 24 grudnia lecimy do HCMC. Dziś kupiłyśmy bilety (ok 75USD). Tym sposobem omijamy również zaplanowaną plażę w Nha Trang, ale tam też leje :-( Chciałyśmy polecieć na wyspę Phu Quoc i tam się trochę powylegiwać w słońcu, ale niestety wszystkie loty są już wyprzedane - sezon świąteczny. Pozostaje nam szukać jakiejś plaży w Kambodży. Podejmiemy decyzję jak już dotrzemy do Sajgonu.

A tu trochę zdjęć z Cytadeli:

W drodze do Hue

Właśnie jestem w nocnym pociągu do Hue i uzupełniam brakujące wpisy. Opublikuję je jak tylko znajdę gdzieś wifi. Zapewne w kolejnym hostelu :-) Na miejscu powinnyśmy być jutro o 10:00 rano.

Jesteśmy już po rejsie i do tego zadowolone. Czyli przewidywania pani w informacji hostelowej się nie sprawdziły. Do tego spało mi się wspaniale na statku choć część naszej grupy obudziła się z bólem głowy, gdyż przeszkadzał im hałas włączonego transformatora prądu. Mi tam nic nie przeszkadzało. Po śniadaniu (chleb tostowy, dżem, masło, jajka i jabłka) ci z grupy, którzy zostawali na 3 dzień zeszli na wyspę Cat Ba, a reszta ruszyła statkiem w drogę powrotną. Siedzieliśmy sobie na dachu, robiliśmy zdjęcia, gadaliśmy i czytaliśmy. Było bardzo przyjemnie. Do tego piękne widoki :-) Ok. 11:00 byliśmy już w porcie i ruszyliśmy na obiad do pobliskiej restauracji. Zjadłam kawałek ośmiornicy, ale była dosyć twarda. Potem została już tylko droga do Ha Noi, która trwa ok. 4h więc miałam czas, by poprzyglądać się mijanym miejscowościom. Zabudowa jest tu dosyć ciekawa. Już wcześniej pisałam, że domy są wysokie i wąskie. Teraz zauważyłam, że są wysokie, wąskie i długie :-) Od frontu wyglądają jakby składały się z kilku takich samych pudełek położonych jedno na drugim i wykończonych dachem. Są też wyraźnie odświeżone kolorową farbą (pewnie po porze deszczowej). Zaś z boku są długie i bez okien. Do tego na bokach ich nie malują i przez to wyglądają jakby brakowało im jakiejś części. Jakby coś tam jeszcze miało stać. Są bardzo charakterystyczne.

Droga powrotna minęła nam dosyć szybko i ok. 17:00 byłyśmy z powrotem w naszym hostelu. Odebrałyśmy bilety kolejowe, zarezerwowałyśmy sobie hotel w Hue i poszłyśmy coś zjeść. Postanowiłyśmy iść cały czas prosto, by się nie zgubić. Kiedy już musiałyśmy skręcić znalazłyśmy bardzo przyjemną knajpkę, w której zjadłyśmy sajgońskie sajgonki (sai gon spring rolls), makaron z kurczakiem i krewetkami i szpinak z czosnkiem (ten w Chinach smaczniejszy). Nowa Zelandka, która siedziała przy naszym stole powiedziała, że w Hongkongu nazywają ten szpinak "Morning Glory". Wciąż nie wiem, jak to się nazywa w Chinach. Szkoda, że nie miałyśmy więcej czasu, bo chętnie posiedziałabym tam dłużej. Niestety nasz pociąg odjeżdżał o 19:30. Tak więc wróciłyśmy do hostelu, odebrałyśmy bagaże, zamówiłyśmy taksówkę i pojechałyśmy na dworzec (50,000 DNG). Zdołałam też odebrać maile, w tym wiadomość od T-Mobile, że potrzebują więcej moich informacji abonenckich, by być pewnym, że ja to ja i dopiero wtedy udzielą mi odpowiedzi. No to im wysłałam. Może w w końcu coś mi odpiszą bo ja wciąż bez możliwości używania komórki, co mnie strasznie wkurza i jak tak dalej pójdzie to już za kilka miesięcy zakończę moją długoletnią umowę z tym operatorem.

A wracając jeszcze do pociągu. Zdecydowałyśmy się na wersję hard sleeper (39USD na trasie Ha Noi - Hue). Wygląda zupełnie jak nasza polska kuszetka. Spodziewałam się czegoś podobnego do chińskich pociągów i jestem trochę rozczarowana. Jedynie pani z wózkiem z przekąskami zamiast kanapek i batoników oferuje gorącą, słodko pachnącą, białą papkę owiniętą w liście palmowe. Nie mam pojęcia, co to może być. Do tego jest nadziane czymś ciemnym. Wietnamczycy jedzą to z pieprzem i sosem sojowym, więc mimo zapachu chyba w smaku słodkie nie jest.