reanimacja

Ostatnio postanowiłam reanimować mojego starego iPoda Nano I generacji, którego kupiłam jeszcze podczas pobytu w Japonii, a którego bateria zupełnie odmówiła współpracy i przestał się już zupełnie ładować, a co za tym idzie za nic nie dało się go włączyć nawet na kablu podpiętym do kompa. Dlatego też zakupiłam na Allegro odpowiedni zamiennik. Specjalnie wybrałam aukcję, gdzie w zestawie znajdowało się "narzędzie pomocne przy wymianie baterii" mając nadzieję, że raz dwa się z tym uwinę.

Niestety wymiana przerosła moje możliwości i nawet "pomocne narzędzie" niewiele mi pomogło. Plastikowy patyczek zagięty na obu końcach wykończyłam walcząc z rozłożeniem obudowy iPoda, po czym okazało się, że bez lutowania się nie obejdzie. Na szczęście zlitował się nade mną znajomy i w kilka minut polutował kabelki.
iPod jest jak nowy :-D

opery ciąg dalszy

Dzisiaj od rana chodzi mi po głowie aria Antonii z "Opowieści Hoffmana" Offenbacha.
Jak łatwo się domyślić, byłam wczoraj w operze.
Jeszcze wczoraj "na świeżo" nie mogłam się zdecydować, czy bardziej podobał mi się fragment Olimpii czy Antonii, ale najwyraźniej to ta druga w wykonaniu Aleksandry Szafir zrobiła na mnie większe wrażenie, choć kiedy Iwona Rutkowska wyciągała swoim głosem wysokie tony, to aż mi ciarki chodziły po plecach. No i wizualnie bardziej podobała mi się kreacja Olimpii (bardzo czerwona sukienka baletnicy). Cała opera zrobiona z dużym rozmachem. W tym sezonie to jak do tej pory najlepsze dekoracje i nieźle odjechane stroje. Świetne były żyjące własnym życiem skrzydła doktora Miracle i pełna przepychu scena wycięta jak z weneckiej maskarady w trzecim akcie z gondolami unoszącymi się w powietrzu. Ogólnie jestem pod wrażeniem. Na koniec odtwórca roli Hoffmana - Alexandru Badea, który zbierał oklaski na stojąco przeprosił publiczność, "za swoją kiepską kondycję i że tak słabo dziś śpiewał". Fakt, w jednym miejscu usłyszałam, że głos mu się odrobinę "załamał", ale jeśli TO było kiepskie śpiewanie, to zdecydowanie chcę iść na to jeszcze raz i usłyszeć go, kiedy jest w szczytowej kondycji.

dziewczyna idealna

Co ma zrobić facet, kiedy nie może znaleźć sobie dziewczyny?
To proste, wystarczy że kupi Nintendo DS i japońską grę "Love Plus".

Dzięki niej "poderwie" sobie wirtualną wymarzoną dziewczynę, która zawsze będzie przy nim wołając słodkim głosikiem "dzień dobry!", "kochanie!", "bardzo Cię kocham!", itp. Oczywiście wszystko to po japońsku, ale w sumie co to za różnica, kiedy w grę wchodzi miłość :-P

Poniżej krótki zwiastun gry, który przybliża jej klimaty:


Dodam jeszcze, że osiągnęła ona tak dużą popularność w Japonii, że jeden z jej fanów postanowił przenieść swój wirtualny związek na kolejny etap i oficjalnie poślubił Nene Anegasaki - postać z gry. Był to pierwszy w historii ślub człowieka z maszyną :-D Filmik z ceremonii można znaleźć na YouTube.

powrót zimy

Kilka postów temu stwierdziłam, że "wiosna idzie". Cóż, dzisiaj muszę skorygować ten zapis.
Mój widok z okna uchwycony dziś rano ok. 7:03.

I znowu muszę skrobać samochód :-(

nowy członek konsolowej rodzinki

Dzisiaj dotarła do mnie moja najnowsza konsolka. Długo się zastanawiałam, czy wolę DS Lite czy DSi i ostatecznie zdecydowałam się na nowszą wersję handhelda Nintendo. Tak więc do mojej rodziny konsolek dołączyła dzisiaj DSi Pink :-)
























Jako, że nigdzie nie mogłam znaleźć innej wersji, zakupiłam specjalną edycję z grą. Niestety sama gra "La maison du style" jakoś niezbyt mnie zachęca (coś z modą skierowane do grupy wiekowej 8-12lat). Cóż, jakoś to przeboleję. Taka perełka w mojej kolekcji gier normalnie pewnie by się nie znalazła. Co do samej konsoli to różni się trochę od mojej poprzedniej wersji DS Lite w kolorze tzw. "róż majtkowy". Róż w tym wydaniu jak widać majtkowy nie jest. Poza tym miłym zaskoczeniem jest powierzchnia obudowy. W DS Lite była gładka i błyszcząca, zaś w DSi jest ona matowa i trochę chropowata. Jakoś nigdzie nie wyłapałam tej informacji i byłam dziś mile zaskoczona, gdy rozpakowałam pudełko. Inną różnicą jest na pewno brak slotu GBA, co w sumie dla mnie nie ma znaczenia, ponieważ w poprzedniej konsolce raczej go nie używałam. Zamiast tego dodali dwa aparaty, choć niestety nie można powiedzieć, że zdjęcia z nich są dobrej jakości. Jak znajdę jakąś kartę SD, którą mogę użyć, to spróbuję je zrzucić na kompa. W nowej wersji podobno poprawili głośniki, ale jakoś nie czuję tego. Dźwięk jest równie okropny jak w DS Lite. Inne zmiany to rozmiar, ale nie mając porównania "na żywo" z DS Lite czuję tylko, że jest trochę węższa. Próba podłączenia do Internetu i obejrzenia sklepu Nintendo na razie zakończyła się klęską i jeszcze muszę rozgryźć dlaczego.

Czekam jeszcze aż przyjdą moje folie ochronne na ekraniki i programator. Szukałam też jakiegoś fajnego futerału, ale żaden mi się nie podoba :-(  Jestem otwarta na wszelkie propozycje w tej kwestii. 

Edit. Czy ja mówiłam, że ta gra jest dla dzieci? No to muszę się przyznać, że jak zaczęłam grać w nią wczoraj wieczorem, to skończyłam dopiero po 1 w nocy. Może to po prostu brak innych gier tak na mnie wpłynął?????

niedziela z Mozartem

Moja niedziela kręciła się tym razem wokół opery. Byłam we Wrocławiu na "Weselu Figara". Oczywiście nie przepuściłam okazji, by wstąpić do Coffee Heaven na moją ulubioną kawę. Opera komiczna, więc nie była ciężka. Podobała mi się solówka samotnej hrabiny w drugim akcie, kiedy śpiewa o przemijającej młodości, urodzie i miłości hrabiego. Ogólnie sopran hrabiny w wykonaniu Jolanty Żmurko najbardziej mi się podobał. Kostiumy też były dosyć ciekawe. Stworzone według prostej zasady jeden kolor dla jednej postaci. I tak hrabina była cała niebieska (łącznie z włosami), hrabia cały czerwony, Figaro fioletowy, itd. Jedynym dużym minusem były napisy z błędami w stylu zuchały zamiast zuchwały, seca zamiast serca. Po prostu zrezygnowałam w pewnym momencie z czytania ich, bo mnie męczyły.

leniwy weekend

To był ciężki tydzień.
Poszukiwałam mieszkania dla naszego prezesa, który przenosi się do Polski. Największy problem tak na prawdę stanowi cena - nie może być tańsze niż mieszkanie wiceprezesa, a co tu dużo mówić, aż tak drogich mieszkań ostatnio w okolicy brak. Do tego, jak już każdy pracownik agencji nieruchomości, który miał kiedykolwiek do czynienia z Japończykiem wie, obowiązkowo musi być WANNA. Bez wanny nawet nie ma rozmowy. Widzieliśmy całą masę ofert w tym tygodniu i może w końcu zdecyduje się na jedno, które wyraźnie przypadło mu do gustu (nowe, dwupoziomowe, nigdy nie było zamieszkane). Dobrze, że prezes nigdy nie był w mieszkaniu wiceprezesa, bo pewnie zzieleniał by z z zazdrości, gdyby dowiedział się, że ma on praktycznie prywatną windę, która wjeżdża mu do mieszkania. I w tej sytuacji już chyba nigdy nie miałabym spokoju...

W ramach rekompensaty trudów w pracy, byłam w Empiku. Jak widać na załączonym zdjęciu zostawiłam tam pewną część swojej wypłaty i planuję leniwy weekend z książkami, grami i zaległymi gazetami, których nie miałam czasu przeczytać ;-)

wiosenne porządki?

Zrobiłam ostatnio upgrade mojej kolekcji gier na potrzeby forum, na którym czasami bywam i pomyślałam, że tu też go zamieszczę.
Wciąż jeszcze nie odbudowałam jej do końca, po częściowym rozpadzie w zeszłym roku, ale usilnie nad tym pracuję :-)

Stosik PSP (te zbieram najdłużej)

Na PS2 (ostatnio trochę zaniedbane)

X360 (obecna przyczyna zaniedbania innych systemów)

Trochę starszych pozycji na PC

I na koniec Simsy (zbierane od niepamiętnych lat)

wiosna idzie?

Dziś wróciłam po pracy do domu i nawet mogłam jeszcze wyjść do ogrodu pogrzać się chwilę w przedwiosennym słońcu. Mój kot oczywiście z rozkoszą mi towarzyszył :-) Najwyraźniej wiosna jest już coraz bliżej.

Światowy Dzień Kota

Dziś się dowiedziałam, że Włosi wymyślili Światowy Dzień Kota.
W jakim celu? Nie mam pojęcia.
Pewnie tylko po to, by mieć coś do świętowania.
W każdym razie wymęczyłam dziś swoją Pulkę podwójnie.
Niech wie, że to jej święto.

przysypało

Trochę nas tu ostatnio przysypało.
Nie mogę powiedzieć, że mnie to cieszy.
Wcześniejsze wstawanie, by oskrobać ewentualnie odśnieżyć samochód i wyjechać wystarczająco wcześnie, by zdążyć na 8.00 do pracy w ślimaczym tempie (ulice też zasypane) nie jest czymś, co lubię najbardziej.
Nie można jednak zaprzeczyć, że biały pejzaż jest urokliwy :-)
Tak więc mimo 15 stopni na minusie, ubrałam się na cebulkę i postanowiłam wybrać się na spacer z moim fotomachenem i przy okazji sprawdzić, jak się sprawuje w mniej sprzyjających warunkach.
Sprawuje się dobrze. Jedynie policzek przymarzał mi do wyświetlacza :-D

popołudnie z końcem świata

Dziś wybrałam się na premierę "2012". Z trudem udało mi się dostać bilety i to też były już tylko w pierwszym rzędzie. Chyba nabawiłam się przez to szyjoskrętu, bo film dosyć długi (2,5h).

Sam w sobie niczym nie zaskakuje. Ot, kolejny obraz końca świata z masą efektów specjalnych (nie zawsze dobrze zrobionych, choć było kilka fajnych) i masą napięcia, które ostatecznie wykończyło mnie w jakiejś 120min filmu. Denerwowały mnie sceny w pomieszczeniach, które były na prawdę słabo zrobione i kojarzyły mi się ze starą telenowelą, albo niskobudżetowym serialem.

Ogólnie wrażenia były (nie zawsze w pozytywnym znaczeniu), ale sam film refleksji żadnych nie wzbudził (nikt się też tego po nim nie spodziewał).

Pewnie minie trochę czasu nim zafunduję sobie kolejny koniec świata.

codzienność tłumacza bez pracy

時差ぼけ

Nie mogę spać. Od dwóch dni budzę się o 4 rano i dalej kaplica.
Właśnie zeszłam do salonu, gdzie zostawiłam kompa i udało mi się nie obudzić całego domu, tylko biedny kot śpiący na fotelu padł ofiarą mojego jetlaga.
Rodzinka dostała prezenty z Chin i nawet koszulka dla taty okazała się być w dobrym rozmiarze.
Reszta upominków czeka na rozdanie i chwilowo zajmuje cały stół w jadalni. Śniadanie dziś jemy na stojąco ;-p
W domu nastąpiły zasadnicze zmiany - pojawiła się nieznana kostka na podjeździe. Widać, że nie próżnowano pod moją nieobecność. Na razie jest tam też góra piachu, ale już niedługo nasi goście będą mieli gdzie zaparkować samochód.
Za to mój samochód porzucony w mieście. Jutro muszę się po niego pofatygować do garażu przy starym mieszkaniu. No i na przegląd i po ubezpieczenie. Na szczęście okazało się, że dziwne hałasy dochodzące z okolic silnika to nie rozrząd tylko uszczelka. Ufff....

z Warszawy

Wróciłam. Padam na twarz ze zmęczenia. W Chinach już od siedmiu godzin smacznie bym spała.
Tak więc idę do łóżka, bo jutro z samego rana mam pociąg do Wałbrzycha.
Powoli zaczynam mieć na prawdę dosyć pociągów.

znowu w Pekinie

No to wróciłyśmy do stolicy Chin.
Muszę przyznać, że chyba niezbyt lubię Pekin. Szczególnie po pobycie w Szanghaju nie mogę powiedzieć, by Pekin należał do moich ulubionych miast.

Szanghaj jest nowoczesny, bogaty, bardziej zachodni. To prawdziwy raj dla zakupoholików. Obecne przygotowania do Expo 2010 sprawiają jednak, że wygląda jak wielki plac budowy. Wyjście z metra na Pudong i dotarcie do Jin Mao Tower zajęło nam masę czasu. W końcu jednak udało się wjechać na to 88 piętro super szybka winda (40s) za 88RMB i obejrzeć super widok na miasto z lotu ptaka. Orient Pearl też było widać (właśnie dlatego wybrałyśmy wieżę Jin Mao a nie samą Perłę). No i było widać niebieskie niebo, co się nie zdarza w Pekinie. Bardzo przyjemne uczucie.

Z Szanghaju wyskoczyłyśmy też do jednego z nieb - Suzhou. Jest ono pełne klasycznych ogrodów i kanałów. Dokładnie takie, jak je sobie wyobrażałam. Niestety do drugiego nieba - Hangzhou nie udało się pojechać, bo tym razem mnie zaatakowała bakteria, a we wszystkie inne dni siąpiło :-/

W sumie czas spędzony w Szanghaju był takim prawdziwym odpoczynkiem po intensywnym tempie zwiedzania, jakie sobie od początku narzuciłyśmy. Normalnie jak prawdziwe wakacje :-) Wiele wieczorów spędziłam wyciągnięta na bardzo wygodnej kanapie w przyhostelowym barze. Miło ja wspominam. No i te zakupy... Prawdziwy szał! Pozbyłam się masy pieniędzy nabywając trochę chińskich ubrań, w tym super koszulkę z królikami, która kupiłam jeszcze w Pekinie, ale w Szanghaju był ten sam sklep więc zostawiłam nim naddatek pieniędzy, jaki mi został pod koniec podróży. No i oczywiście herbatę też nabyłam. To było chyba moim największym wydatkiem tutaj (w sumie jakieś 325RMB). W każdym razie plecak został wyładowany do granic swoich możliwości.

A. nabyła upragnionego Xboxa w wersji japońskiej (w domu ma już jednego europejskiego) i zwinęła miskę z sieci japońskich fastfoodów - Yoshinoya.
Jak nie wrócimy do domu na czas, to znaczy, ze zgarnęli nas na granicy i siedzimy w małym, ciemnym i wilgotnym chińskim wiezieniu.
Będziemy jak ostatni cesarz Chin Pu Yi - 15 lat w wiezieniu, by nauczyć się, jak być dobrym obywatelem...

Kilka zdjęć z Pudong i wieży Jin Mao:

 Suzhou:

 Wspaniałe muzeum w Szanghaju:

Przejażdżka Maglevem - superszybki pociąg magnetyczny:

Wielkie przepakowywanie przed powrotem do Pekinu:

Przykładowe ceny:
hostel w Szanghaju - 60RMB/noc
śniadanie - 21RMB
bilet kolejowy do Suzhou - 384RMB
pierogi - 3,2RMB
koszulka - 25RMB
piwo - 8RMB
woda - 2RMB
pepsi - 5RMB
przejażdżka Maglevem - 80RMB

deszczowy Nankin

Chiny wciąż zalane deszczem. Przynajmniej dziś pada znacznie mniej niż wczoraj. Postanowiłyśmy zmienić plany i jedziemy stąd bezpośrednio do Szanghaju. Deszczowa pogoda będzie się jeszcze utrzymywała jakieś dwa dni i stwierdziliśmy, ze w dużym mieście będzie więcej do roboty. Mamy pociąg o oszałamiającej godzinie 00.49. Dużo czasu na dokładne zapoznanie się z dworcem. W sumie mogliśmy jechać jutro rano, bo to tylko 4h, ale jakoś tak wyszło...

Dziś każda z nas zwiedza na własna rękę. Ja mimo kiepskiej pogody zdecydowałam się pojechać do Zhongshan Mountain National Park. Można w nim znaleźć grobowiec Ming (najbardziej podobała mi się aleja kamiennych zwierząt - Sacred Avenue, reszta zbyt różowa), mauzoleum dr. Sun Yat-Sen (dosyć imponującą budowlę mu odstawili) i świątynia Linggu z bardzo wysoką pagodą, na którą oczywiście musiałam się wdrapać. Niestety kiepska pogoda i smog bardzo utrudniły zobaczenie czegokolwiek ze szczytu. Przynajmniej nie padało, a to już duży plus.

Na miejscu spotkałam dwie Australijki - matkę z córką. Okazało się, ze zatrzymały się w tym samym hostelu, co my. Wypiłyśmy razem kawę w jednej z parkowych kawiarni.

Sam Nankin jako miasto chyba już zawsze będzie mi się kojarzył z kawą. Na każdym kroku można tu znaleźć kawiarnię. Są nawet kioski z kawa, co jak na Chiny wydaje mi się dosyć niezwykle. W żadnym innym mieście nie widziałam, by było tego tyle. Poza tym nie zrobił na mnie jakiegoś specjalnego wrażenia, choć dzień w parku był bardzo przyjemny i okolica urokliwa, wiec może to wpływ pogody i tej ogólnej szarości. Przynajmniej nie wyjadę stad z poczuciem niedosytu :-)

Przykładowe ceny:
bilet wstępu do parku - 80RMB
kawa - 15RMB
bilet wstępu do Grobowca Ming - 70RMB
Internet - 9RMB
 

Luoyang - Nankin (821km)

Dziś dotarłyśmy do Nankinu. Nocujemy w Jasmine International Youth Hostel (50RMB za noc). Miałyśmy wagon pełen barbarzyńców z Belgii i Chińczycy, którzy okazali się szczęśliwcami dzielącymi przedział z gaijinami, wyglądali na dosyć zagubionych. To już chyba ostatnia tak długa podróż przed powrotem do Pekinu. Przez resztę czasu planujemy kręcić się w okolicach Szanghaju.

A. niestety się pochorowała. Najwyraźniej Trilac przegrał z ta masa kanapek z krewetkami, które radośnie wczoraj wcinała. Ona legła padnięta w pokoju, a ja wybrałam się na rekonesans okolicy i poszukiwanie jedzenia, które będzie do strawienia przez rozstrojony żołądek.

Niestety pogoda się popsuła. Leje cały czas. Chyba również tym razem Żółte Góry nie są nam pisane i znowu będziemy musiały je ominąć. Zapewne bezpośrednio z Nankinu pojedziemy do jednego z chińskich nieb - Hangzhou. Teraz siedzimy w kafejce internetowej (darmowy Internet w hostelu chodzi w sposób przerywany) i staramy się przeczekać najgorszy deszcz. Planujemy odwiedzić dziś Nanjing Museum, jeśli tylko uda nam się tam dotrzeć.

    Zakątek wypoczynkowy w naszym hostelu w Nankinie


Przykładowe ceny:
autobus miejski - 2RMB
Jasmine International youth Hostel - 50RMB / noc
bilet kolejowy Nankin-Shanghai - 93RMB

groty Longmen

Rano pożegnałyśmy Włocha, wymeldowałyśmy się z "hostelu" i ruszyłyśmy na dworzec. Postanowiłyśmy zostawić bagaże w przechowalni, żeby nie wracać po nie do hostelu, który jest na prawdę daleko. Na dworcu skasowali nas aż 10RMB za przechowanie plecaków! No trudno. Lepsze to niż 2h w autobusie, które musiałybyśmy zmarnować wracając po nie do hostelu.

Do grot dojechałyśmy bez większego problemu autobusem nr 81 z dworca. Niestety w porównaniu z Datong, groty Longmen okazały się sporym rozczarowaniem. Całą atrakcję stanowią tysiące podobizn buddy wyrzeźbione w skale, jednak te tutaj w większości są zniszczone. Wydały mi się być w dużo gorszym stanie niż te z Datong. No i w Datong był też wiszący klasztor, który tak mi się podobał, zaś tutaj tylko świątynia z masa schodów, w której tak na prawdę nic ciekawego nie było. No i o cenie za bilet wstępu lepiej nawet nie wspominać - 120RMB!!

Bezpośrednio z grot pojechałyśmy do Świątyni Białego Konia. Podobno to najstarsza świątynia buddyjska w Chinach. Ta też niestety większego wrażenia na mnie nie zrobiła. Bardziej podobała mi się chociażby Świątynia Niebieskiego Barana w Chengdu.

Cóż, do Luoyang pewnie więcej nie przyjadę. Jedynie żałuje, ze Shaolin zrobiliśmy tak na szybko. Chciałabym tam spędzić więcej czasu. No i nie widziałam żadnego pokazu kung-fu. Dopiero przez okno autobusu wiozącego nas do Denfeng zobaczyłam kawałek Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Walki. Beznadziejnie :-(

    Xiangshan Temple

    White Horse Temple

Przykładowe ceny:
śniadanie KFC - 26 RMB
autobus miejski 1,5RMB
przechowalnia bagażu na dworcu - 10RMB
wstęp do Grot Lngmen - 120RMB
wstęp do Świątyni Białego Konia - 50RMB
owoce na patyku - 1RMB